DH Buitensport
"gewoon buiten"

Reisverslagen

"Een pittige maar waanzinnige ervaring"

De Rondom Ourthetocht, op zaterdag 21 en zondag 22 april 2017 was ik samen met een aantal deelnemers in België. Wij waren daar voor de Rondom Ourthetocht. Een tweedaagse wandeltocht waarbij met een rugzak een route werd afgelegd over gebaande paden. Deze tocht was pittig maar wel toegankelijk voor diegene die een beetje sportief was en enige ervaring had met wandelen, bij voorkeur met een rugzak. De overnachting werd gedaan op een camping dus er werd verwacht van de deelnemers dat zij zelf voor onderkomen en voeding zorgden. Het was een afwisselende en avontuurlijke tocht.
De spoeling was dun maar ik ging er vanuit dat alleen de beste waren overgebleven. En dat zij tot op hun tanden bewapend waren. Conditioneel niet te breken en aan doorzettingsvermogen geen gebrek.
Nou......het meeste was waar, het was een super leuk weekend en we hebben ontzettend veel gelachen. En wat betreft de bewapening, dat klopte ook wel. Volgens mij was er nog geen één tocht zoveel eten en drinken meegegaan. Toen ik vroeg aan één van de deelnemers hoeveel water hij bij zich had, antwoordde hij : “ uh.... ongeveer 12. ” Waarop ik dacht wat bedoel je. Later bleek dat het ging om 12 flessen van een halve liter stuk. Oké zei ik verbaasd, wellicht is dat iets teveel van het goede. We kunnen namelijk op de camping waar we slapen water bijvullen.

Ik twijfelde geen moment en samen lieten wij wat flesjes leeglopen. Lachend zei ik: “dat scheelt toch weer 6kg in je rugzak.” Wat betreft het doorzettingsvermogen zat het wel goed met de deelnemers. Er werd namelijk door een andere deelnemer enorme blaren opgelopen maar hij gaf geen krimp. Na behandeling was er helemaal geen stoppen meer aan. Petje af voor de deelnemers. We hebben het toch maar weer gedaan 45 kilometer met een rugzak, in twee dagen. Wat een prachtige tocht en wat een tof weekend. Bedankt.


 "Een tocht om nooit te vergeten"

De winter bivaktocht 2017, tijdens de voorbereiding had ik geprobeerd iedereen goed te informeren. Met name voor de materialen die meegenomen moesten worden en de weersverwachting. Het was voor een aantal deelnemers de eerste keer dat zij een dergelijke uitdaging aangingen.  Ik had de deelnemers gevraagd om tijdens de voorbereiding een foto of video te sturen. Ik wilde kijken wat de deelnemers zoal bezighield tijdens de voorbereiding.

Al snel kreeg ik de volgende vragen: " mijn slaapzak is net zo groot als mijn rugzak, hoe krijg ik al die spullen in mijn rugzak." Vervolgens werd er een foto gestuurd met de opmerking, “kijk deze kan tot -20.”

Waarop ik antwoordde, met minder gaat het ook wel lukken. Ik voelde de opluchting bijna door de telefoon, “oh gelukkig dan neem ik een kleinere slaapzak mee.”

Iedereen was ontzettend enthousiast en had er erg veel zin in. Een buitensportwinkel, Bever, deed goede zaken want de winkel werd regelmatig bezocht. Zo ook vandaag weer. Er kwam een collega terug van de winkel en zei, “hoeveel eten heb je eigenlijk nodig voor zo’n weekend, normaal verbrand ik ongeveer 2000 calorieën per dag, nu heb ik 4 zakken droogvoer per dag en nog wat extra's, ik was minstens  100 euro kwijt."

Waarop ik lachend antwoordde, “normaal gesproken gebruik je 1 zak droogvoer per dag en wat tussendoortjes.” Ik denk dat jij iets teveel bij je hebt! 

De voorbereidingen waren in volle gang en de locatie was bekend. Er waren meerdere aanmeldingen voor de tocht maar uiteindelijk bleven er 9 deelnemers over waarmee dit avontuur werd aangegaan. Er werd op vrijdagmiddag door mij en nog twee deelnemers al vertrokken om uitgerust op zaterdag aan de tocht te beginnen.  Omstreeks 1800 uur die vrijdag aangekomen op de locatie bezochten we nog even met het laatste daglicht de rotsen van Roc la Tour. Vervolgens gingen we op zoek naar een mooie bivakplek voor de eerste nacht. Er werd nagedacht over de wijze van het aanmaken van het kampvuur en Matthijs nam daarin een belangrijke rol. Hij bleek een ware vuurmeester te zijn.

De volgende dag kwamen de overige deelnemers en was de groep compleet. Er werden wat materialen uitgeleend en er werd nog een keer kritisch naar de bepakking gekeken. Iedereen was er klaar voor. Het avontuur kon beginnen!

We waren nog geen 100 meter van de voertuigen verwijderd en ja hoor, de eerste opmerking: " is het nog ver. " De toon was gezet en iedereen was vol goede moed. Nog wel tenminste!!  Bij de rotsen van Roc la Tour aangekomen gaf ik een korte uitleg over het gebied. Er was eens......

De tocht ging verder en al snel werden sommige dingen duidelijk zoals het voordeel van een licht bepakte rugzak. Er werd wat gestegen om vervolgens weer te dalen. De route ging in Noordoostelijke richting. Het plan was om richting de Frans - Belgische grens te lopen en daar een bivakplaats te maken. Al snel werd duidelijk dat het plan iets bijgesteld moest worden. Vooral de klimmetjes werden als zwaar ervaren en bij sommige deelnemers waren de benen aardig verzuurd.  Een mooi vlak plekje en stromend water bleek uiteindelijk een perfecte bivakplaats.

Vuurmeester Matthijs boog zich wederom over het kampvuur maar wel nadat hij zijn tweepersoons liefdesnest had gebouwd. Het was een werkelijk paleisje. Een bed van dennentakken en de tarp (onderkomen) stond zo strak als een snaar.  Toen het kampvuur eenmaal een beetje op gang was werden de eerste droogvoer maaltijden van de buitensportwinkel opgetrokken. Werkelijk iedereen had een zak van dat spul en gelijk werden de vragen gesteld, “ hoeveel water moet erbij, hoe moet je die zak eigenlijk openmaken??"

Tijdens het kampvuur werden de laatste nieuwsberichten doorgenomen en werd er smakelijk gelachen om allerlei imitaties. De inmiddels beruchte Schellevis Pekel, een Vlaardings likeur,  was erg geliefd en ging vlot in de rondte. Iedereen wilde maar wat graag even proeven. De volgende dag werden de eerste omstreeks 0800 uur wakker en werden de ervaringen van de nacht gedeeld. “Zo wie was er zo aan het snurken, dat was niet normaal, alsof het bos werd omgezaagd, Ik werd vannacht wakker beneden in de greppel, Ik was zo mijn onderkomen uitgerold.” Er werd smakelijk om gelachen maar snel weer verder aan het ontbijt om op tijd te kunnen vertrekken.  

We vertrokken voor de laatste etappe van de tocht. Deze werd een stuk eenvoudiger en naar wat later bleek ook iets ingekort. Ook vandaag werd de grens van een aantal deelnemers bereikt en bleek de zware rugzak wederom parten te spelen. Er werden motivatie lolly’s uitgedeeld en daar waar nodig werd er een handje geholpen.  Het was weer een mooie tocht met veel mooie herinneringen. Tijdens de tocht werd er ongeveer 11 uur gelopen en ongeveer 35 km afgelegd.